Spis treści

1. Rodzaje otoczek mielinowych
2. Uszkodzenia otoczki mielinowej
3. Podsumowanie

 

Otoczka mielinowa – (osłonka mielinowa, osłonka rdzenna) jest to substancja przylegająca bezpośrednio do wypustek nerwowych nazywanych aksonami. Osłonka ta spełnia rolę izolatora elektrycznego oraz podpory mechanicznej dla aksonów w komórkach nerwowych. Podstawowym składnikiem tworzącym osłonkę mielinową jest cerebrozyd, który zawiera galaktozyloceramid, czyli związek złożony z cukru (galaktozy) i lipidu (ceramidu).

 

1. Rodzaje otoczek mielinowych

W zależności od rodzaju układu jaki dana komórka nerwowa tworzy, osłonka mielinowa powstaje z różnych rodzajów komórek glejowych, a są nimi:

  • oligodendrocyty, pojawiające się w przypadku neuronów budujących ośrodkowy układ nerwowy oraz
  • komórki Schwanna (lemocyty), spotykane w przypadku neuronów tworzących obwodowy układ nerwowy.

Włókna nerwowe zawierające otoczkę mielinową nazywamy rdzennymi, a te które jej nie zawierają bezrdzennymi. W tych pierwszych przewodzenie impulsu elektrycznego następuje w sposób skokowy, poprawiając tym samym znacznie prędkość przewodzenia, która w przypadku aksonów zmielinizowanych może dochodzić do 100 m/s. Na całej długości osłonki otaczającej akson w odstępie co ok. 1 mm powstaje przewężenie nazywane przewężeniem Renviera wynoszące ok. 1 μm. W miejscu tego przewężenia pojawia się „nagi akson”. W ten sposób impuls elektryczny „przeskakuje” wzdłuż aksonu od jednego przewężenia do kolejnego, pokonując dany odcinek znacznie szybciej, a dodatkowo nie traci na sile, ponieważ jest niejako odtwarzany po każdym „przeskoku”.

 

2. Uszkodzenie otoczki mielinowej

Ze względu na pełnioną funkcję oraz na niezwykle delikatną strukturę, osłonka mielinowa jest narażona na uszkodzenia. W przypadku osoby cierpiącej na stwardnienie rozsiane osłonka mielinowa może być niszczona lub uszkadzana. Jest to choroba dotycząca ośrodkowego układ nerwowego objawiająca się w tym, że zaatakowana komórka nerwowa nie jest w stanie przewodzić impulsów elektrycznych, czyli następuje jej upośledzenie, a w efekcie dana osoba może na przykład mieć zaburzoną koordynację.

 

3. Podsumowanie

Bibliografia:
1. Bochenek, A. i in., Anatomia człowieka t. IV, PZWL, 2014
2. Sadowski B., Biologiczne mechanizmy zachowania się ludzi i zwierząt, PWN, 2009

Dodaj komentarz