Międzymózgowie (diencephalon) znajduje się w centralnej części mózgowia, pomiędzy półkulami mózgu, które u człowieka całkowicie je przykrywają. W rozwoju zarodkowym powstaje z tylnej części przodomózgowia. U niższych kręgowców stanowi nadrzędny ośrodek węchu. U wyższych zaś jest to złożony układ ośrodków centralizujących bodźce czuciowe i przekazujących je do kory mózgu. Znajdują się tam też ośrodki regulujące czynności wegetatywne. U kręgowców niższych funkcje te spełnia śródmózgowie. W obrębie międzymózgowia wyróżnia się dwie zasadnicze części, rozdzielone od siebie bruzdą podwzgórzową:
- wzgórzomózgowie (thalamencephalon):
- nadwzgórze (epithalamus),
- wzgórze (thalamus)
- podwzgórze (hypothalamus),
- niskowzgórze (subthalamus).
Międzymózgowie obejmuje wzgórze, podwzgórze, nadwzgórze i niskowzgórze — cztery struktury o zupełnie różnych funkcjach.
Osią międzymózgowia jest wąska komora trzecia. Struktury po obu jej stronach są lustrzanymi odbiciami.
Przez to piętro biegną trzy niezależne drogi: czuciowa w górę, sterująca w dół i hormonalna do przysadki.