Suplementy

Horny Goat Weed | Epimedium sp.

Epimedium jest stosowane w tradycyjnej medycynie chińskiej przeciwko zaburzeniom erekcji. Współczesne badania kliniczne potwierdzają jego właściwości poprawiające męskie funkcje rozrodcze. Roślina ta ma również potencjał w zapobieganiu osteoporozie i jako alternatywa hormonalnej terapii zastępczej w okresie postmenopauzalnym.
Poziom:
Czas czytania:
9 MIN
Ostatnia aktualizacja: 19 czerwca, 2026
Horny Goat Weed
Udostępnij:
Spis Treści

W skrócie - Horny Goat Weed | Epimedium sp.

Epimedium jest stosowane w tradycyjnej medycynie chińskiej przeciwko zaburzeniom erekcji. Współczesne badania kliniczne potwierdzają jego właściwości poprawiające męskie funkcje rozrodcze. Roślina ta ma również potencjał w zapobieganiu osteoporozie i jako alternatywa hormonalnej terapii zastępczej w okresie postmenopauzalnym.

  • wzrost poziomu testosteronu
  • poprawa erekcji
  • działanie neuroprotekcyjne
  • stymulacja procesów kościotwórczych
  • zwiększenie poziomu estrogenów

1. Profil składnika - Horny Goat Weed | Epimedium sp.

1.1. Terminologia i identyfikacja substancji

epimedium funkcjonuje w literaturze naukowej, medycynie tradycyjnej oraz obrocie suplementacyjnym pod wieloma nazwami wywodzącymi się z różnych języków i tradycji kulturowych. Poniżej zestawiono kluczowe określenia stosowane w poszczególnych kontekstach.

  • Nazwa polska: epimedium
  • Nazwa łacińska: Epimedium sp.
  • Nazwa zwyczajowa: Horny Goat Weed
  • Inne nazwy i synonimy: Herba Epimedii, kwiat elfów, Barrenwort, Rowdy Lamb Herb, Fairy Wings, Bishop’s Hat, hierba de cabra en celo, herbe cornée de chèvre,Xian Ling Pi, Yin Yang Huo

1.2. Geneza i rys historyczny

Epimedium to rodzaj roślin z rodziny berberysowatych (Berberidaceae), zawierający kilkadziesiąt gatunków, w tym:

  • Epimedium grandiflorum,
  • Epimedium sagittatum,
  • Epimedium brevicornum,
  • Epimedium koreanum,
  • Epimedium pubescens.

Roślina ta pochodzi ze wschodniej Azji, lecz różne jej gatunki spotkać można w wielu miejscach na świecie. Lubi częściowo zacienione, wilgotne środowiska, takie jak lasy bambusowe. Dorasta do wysokości ok. 50 cm. Posiada charakterystyczne liście kształtem przypominające serce lub grot strzały. W Chinach epimedium uprawiane jest głównie w prowincjach Shannxi, Liaoning, Hubei, Sichuan i Guangxi. Liście, które są surowcem zielarskim, zbierane są latem i jesienią, gdy rosną najbujniej.

Tradycyjna chińska medycyna zna epimedium od ponad 2000 lat. Legenda głosi, iż odkryli je chińscy pasterze. Obserwując swoje kozy i owce, zauważyli, że gdy jedzą one pewną szczególną roślinę, u samców częściej występuje erekcja członka, częściej też dochodzi do kopulacji. Pasterze powiadomili o tym znanego lekarza Tao Hongjinga. Zbadał on to zjawisko i odkrył, iż roślina ta zwiększa energię Yang. Włączył ją więc do terapii zaburzeń erekcji u swoich pacjentów i nadał jej nazwę Yin Yang Huo (ang. Horny Goat Weed), co w wolnym tłumaczeniu oznacza „ziele chutliwego kozła”.

Epimedium wykorzystywane jest przez tradycyjną medycynę chińską nie tylko jako afrodyzjak. Jest ono też środkiem leczniczym w przypadku chorób nerek, stawów i wątroby. Stosowane jest również przeciwko lumbago, niepłodności wynikającej z braku ruchliwości plemników, wahaniom ciśnienia krwi czy nieregularnym miesiączkom. Pomaga również zwiększać odporność organizmu i zapobiegać osteoporozie.

1.3. Właściwości botaniczne i status fitoterapeutyczny

Epimedium uważane jest za naturalny afrodyzjak. Zwiększa poziom testosteronu w organizmie, a niektóre badania wskazują, iż podobnie oddziałuje na estrogeny. Wykazuje także pewną aktywność neuroprotekcyjną.

1.4. Skład fitochemiczny i substancje aktywne

Najważniejszą substancją występującą w liściach epimedium jest flawonoid ikaryna. Pod względem chemicznym jest to prenylowany diglukozyd kemferolu. Obecna jest ona w nadziemnych częściach tej rośliny (łodydze i liściach) i odpowiada za większość prozdrowotnych właściwości.

Poza tym w skład epimedium wchodzą:

  • kwercetyna,
  • ikarynozydy A i B,
  • epimedyna A, B i C,
  • anhydroikaryna,
  • desmetylanhydroikaryna,
  • sagitatozyd B,
  • difylozydy A i B,
  • alkohol cetylowy,
  • kwas palmitynowy,
  • kwas stearynowy,
  • kwas oleinowy,
  • kwas linolowy,
  • bilobanol,
  • magnofloryn,
  • hentriakontan,
  • fitosterole,
  • polisacharydy,
  • lignany.