Podstawowe informacje

Nazwa polska:
Imbir lekarski

Nazwa łacińska:
Zingiber officinale

Inne nazwy:
Amonum zingiber, Zingiber blancoi, Gan Jiang, Kankyo, Kanshokyo, Nagara, Shen Jiang, Gingembre, Imber, Srungavera, Adrak, Ginger Root

Podstawowe korzyści

→ obniżenie poziomu glukozy we krwi

→ obniżenie poziomu cholesterolu we krwi

→ poprawa zdolności poznawczych

→ zmniejszenie nudności i wymiotów

→ łagodzenie bólu w chorobach zwyrodnieniowych stawów

 

Spis treści:

1. Co to jest?
   1.1. Historia i pochodzenie
   1.2. Klasyfikacja
   1.3. Skład
2. Jak działa?
   2.1. Wpływ na zdolności poznawcze
   2.2. Działanie przeciwcukrzycowe
   2.3. Wpływ na poziom cholesterolu we krwi
   2.4. Działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne
   2.5. Działanie przeciwwymiotne
   2.6. Działanie przeciwdrobnoustrojowe
3. Jak stosować?
   3.1. Dawkowanie
   3.2. Łączenie
   3.3. Niepożądane interakcje i skutki uboczne

 

1. Co to jest imbir?

1.1. Historia i pochodzenie

Imbir lekarski jest wieloletnią rośliną należącą do rodziny imbirowatych (Zingiberaceae). Pochodzi z południowo-wschodniej Azji, z terenów Chin, Indii, Jawy, Filipin. Obecnie nie występuje w stanie dzikim. Jego największym producentem są Indie, ale uprawia się go w wielu krajach i regionach o ciepłym i wilgotnym klimacie, między innymi w Chinach, Nepalu, Bangladeszu, Meksyku, Brazylii, Australii, Nigerii na Florydzie, Jamajce, Tajwanie. Wymaga żyznych i wilgotnych gleb o pH wynoszącym 6,0 – 6,5, bogatych w materię organiczną.

Imbir jest rośliną zielną o pędach płonych dorastających do wysokości 1,5 m i wytwarzających lancetowate liście o długości od 5 do 30 cm i szerokości od 8 do 20 cm. Kwiatostany osadzone są na bezlistnych, łuskowatych pędach o wysokości ok. 30 cm i składają się z żółto-fioletowych kwiatów. Podziemna część pędu tworzy jasnobrązowe kłącze, podzielone na bulwiaste odcinki o długości do 10 cm.

Tradycja stosowania imbiru w celach leczniczych trwa 2 500 lat. Już hinduska mitologia przedstawia go jako roślinę pomagającą ludziom, zwierzętom i innymi roślinom, sprzyjającej symbiozie pomiędzy całym światem organizmów żywych. Uprawiany w ogrodzie miał pobudzać wzrost i płodność organizmów, a dobrze pielęgnowany – wytwarzać pole energetyczne o korzystnym wpływie na zdrowie. Chińczycy zaś wierzyli, że sprzyja on zachowaniu szczęścia. Od wieków nie brakowało także praktycznych zastosowań imbiru. W tradycyjnej chińskiej medycynie jest on środkiem przeciwwymiotnym i przeciwreumatycznym, a także stosowanym w leczeniu chorób układu oddechowego, ukąszeń węży, przeciwko bólom zębów i łysieniu. W kulturze arabskiej stanowił zaś afrodyzjak. Ze względu na charakterystyczny, ostry, nieco cytrynowy i palący smak, stanowi również przyprawę, popularną zwłaszcza w Indiach i wykorzystywaną do produkcji napojów, zup, dżemów, pieczywa i wyrobów cukierniczych. Amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA, ang. Food and Drug Administration) wpisała go na listę bezpiecznych dodatków do żywności GRAS (ang. Generally Recognized as Safe).

 

1.2. Klasyfikacja

Imbir jest stosowany jako środek przeciwwymiotny oraz wspomagający łagodzeniu bólu, zwłaszcza wywołanego przez choroby zwyrodnieniowe kości i stawów. Może on także obniżać poziom cholesterolu i glukozy we krwi. Posiada również właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwpasożytnicze. Niektóre badania wskazują też na jego potencjał neuroprotekcyjny i poprawiający zdolności poznawcze.

 

1.3. Skład

Jadalną częścią imbiru jest kłącze. Jego skład uzależniony jest od miejsca pochodzenia rośliny oraz od tego czy jest ono świeże czy wysuszone. Zawiera ono od 0,6 do 3,5% olejku eterycznego, odpowiedzialnego za charakterystyczny aromat oraz właściwości prozdrowotne imbiru.

W skład olejku eterycznego wchodzą:

  • węglowodory seskwiterpenowe: zingiberen (do 50% olejku), kurkumen, β-bisabolen,
  • węglowodory monoterpenowe: borneol, cytral, α-felandren, β-felandren, limonen, linalol, kamfen, α-pinen, β-pinen, neral, geranial,
  • aldehydy: gingerole, szogaol, zingeron,
  • zingiberol – mieszanina izomerów cis i trans β-eudesmolu, główny nośnik zapachu.

Ponadto w kłączu imbiru znajdują się także:

  • lipidy, w tym kwas fosfatydowy,
  • wolne kwasy tłuszczowe: kwas palmitynowy, kwas oleinowy, kwas linolowy, kwas kaprylowy, kwas laurynowy, kwas mirystynowy, kwas pentadekanowy, kwas heptadekanowy, kwas stearynowy, kwas linolenowy, kwas arachidowy,
  • aminokwasy: arginina, kwas asparaginowy, cysteina, glicyna, izoleucyna, leucyna, seryna, treonina, walina,
  • kwasy organiczne: kwas szczawiowy, kwas jabłkowy, kwas bursztynowy,
  • lecytyna,
  • błonnik pokarmowy,
  • skrobia,
  • składniki mineralne: potas, magnez, fosfor, wapń, sód, mangan, miedź, żelazo, cynk.

 

2. Jak działa imbir?

2.1. Wpływ na zdolności poznawcze

Badania wykonane na szczurach potwierdziły, że imbir wykazuje działanie neuroprotekcyjne i zapobiega upośledzeniu funkcji poznawczych w wyniku uszkodzeń mózgu. Grupie dorosłych szczurów podano etanolowy wyciąg z imbiru, zaś po kilku dniach wywołano u nich niedokrwienie mózgu. Po upływie kolejnych 7, 14 i 21 dni badano ich funkcje poznawcze. U zwierząt, którym podano ekstrakt, wyniki były znacznie korzystniejsze niż w grupie kontrolnej.

Podobny efekt można zaobserwować u ludzi. Grupa zdrowych ochotniczek w wieku ok. 54 lat przyjmowała codziennie, przez dwa miesiące, 400 g lub 800 g ekstraktu z imbiru, zawierającego 7,3% 6-gingerolu i 1,34% 6-szogaolu. Badania kontrolne wykonywane w różnych przedziałach czasowych wykazały poprawę pamięci roboczej numerycznej i przestrzennej, zwiększoną szybkość i dokładność wykonywania zadań, jak również skrócenie czasu reakcji.

 

2.2. Działanie przeciwcukrzycowe

Istnieją doniesienia potwierdzające właściwości hipoglikemizujące imbiru. Podczas kilku badań szczurom, u których wywołano za pomocą streptosotocyny lub alloksanu cukrzycę, przez okres kilku tygodni podawano wodny lub etanolowy ekstrakt z rośliny. Pomiary poziomu glukozy we krwi zwierząt wykonywane na czczo, a w każdym z eksperymentów dawały podobne wyniki. Zaobserwowano, że obydwa wyciągi wpłynęły korzystnie na obniżenie tego parametru do wartości podobnych, jak przed wywołaniem cukrzycy. Spadek poziomu glukozy we krwi zauważono także u zdrowych szczurów, którym podawano imbir. Co więcej, zaobserwowano znaczne obniżenie poziomu białka w moczu badanych zwierząt, jak też podtrzymanie ich pierwotnej masy ciała w okresie leczenia cukrzycy. Podobne wyniki otrzymano też w badaniu z użyciem królików – działanie hipoglikemiczne widoczne było już dwie godziny po podaniu ekstraktu – a także u szczurów z cukrzycą typu I, u których liczba komórek β trzustki była obniżona.

Badania in vitro prowadzone z wykorzystaniem linii komórkowej INS-1 (szczurze komórki β trzustki) wykazały, że imbir zwiększa wydzielanie insuliny. Mechanizm tego działania polega na unieczynnieniu receptorów 5-HT3 obecnych na tych komórkach. Zawarte w imbirze gingerol i szogaol wykazują pewne powinowactwo do tych receptorów i są jego antagonistami. W normalnych warunkach przyłączająca się do nich serotonina daje sygnał do zmniejszenia wydzielania insuliny. Ponadto uważa się też, że imbir zwiększa wrażliwość tkanek organizmu na działanie insuliny.

 

2.3. Wpływ na poziom cholesterolu we krwi

Wielokrotnie udowodniono także korzystne efekty przyjmowania wyciągu z imbiru na metabolizm lipidów w organizmie. Stwierdzono bowiem, iż składniki tej rośliny hamują wzrost stężenia cholesterolu zarówno w osoczu krwi, jak i w wątrobie. Innym mechanizmem może być zwiększenie aktywności 7-a-hydroksylazy cholesterolu – enzymu wątrobowego odpowiedzialnego za konwersję cholesterolu do kwasów żółciowych. U królików karmionych dietą wysokocholesterolową, którym doustnie podawano alkoholowy wyciąg z imbiru, zaobserwowano spadek nie tylko poziomu cholesterolu, ale też triglicerydów i lipoprotein we krwi.

W innym badaniu, prowadzonym na szczurach, u których hipercholesterolemię wywołano poprzez wysokotłuszczową dietę, także uzyskano obiecujące wyniki. Zwierzętom przez 4 tygodnie podawano wodny ekstrakt z Z. officinale w dawce 100, 200 i 400 mg dziennie. Po zakończeniu suplementacji spadek poziomu cholesterolu u tych zwierząt wynosił od 70% do 78% i był uzależniony od dawki. Efekt ten był intensywniejszy w grupach zwierząt przyjmujących imbir niż u tych, którym podawano atowastatynę – lek z grupy statyn o działaniu hipolipemicznym. Dodatkowo odnotowano też obniżenie stężenia we krwi triglicerydów (o 43 – 90%) i frakcji LDL cholesterolu (o 96 – 99%), a także wzrost stężenia frakcji HDL cholesterolu (o 43 – 65 %). W innym badaniu zaobserwowano także redukcję poziomu cholesterolu całkowitego i triglicerydów u szczurów zdrowych przyjmujących ekstrakt z imbiru.

Podobny efekt odnotowano u myszy cierpiących na cukrzycę, którym przez 12 dni podawano jeden ze składników olejku eterycznego imbiru – 6-gingerol. Redukcja poziomu cholesterolu całkowitego wynosiła u nich 31%, zaś LDL – 28%. Stężenie triglicerydów zmniejszyło się o 41%, a wolnych kwasów tłuszczowych o 24%. Co więcej, zaobserwowano też redukcję poziomu dialdehydu malonowego (MDA) w tkankach wątroby i nerek. W innym badaniu z wykorzystaniem myszy podobnym wynikom towarzyszyło też zahamowanie rozwoju miażdżycy naczyń.

Korzystne działanie Z. officinale na profil lipidowy krwi potwierdzono także w badaniu z udziałem ludzi. Ochotnicy cierpiący na cukrzycę typu II przez 12 tygodni przyjmowali 1600 mg sproszkowanego kłącza imbiru dziennie, w postaci dwóch kapsułek. Po zakończeniu suplementacji zaobserwowano znaczącą redukcję stężenia cholesterolu całkowitego i triglicerydów, a także mniejszy spadek poziomu frakcji LDL i wzrost poziomu frakcji HDL cholesterolu.

 

2.4. Działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne

Od wieków znane jest przeciwbólowe działanie imbiru. Obecnie w wielu ośrodkach naukowych prowadzone są badania nad jego skutecznością, zwłaszcza w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów oraz reumatoidalnego zapalenia stawów. Schorzenia te leczone są głównie objawowo, a ponieważ stosowane obecnie preparaty charakteryzują się znaczną liczbą działań niepożądanych, konieczne jest poszukiwanie nowych rozwiązań.

Właściwości przeciwzapalne wyciągu z imbiru zostały potwierdzone w latach 80. XX wieku. Wykazano wówczas, że hamuje on syntezę prostaglandyn oraz leukotrienów, w tym PGE2 i LTB4, będących najważniejszymi mediatorami stanu zapalnego. Powstają one w procesie zwanym kaskadą kwasu arachidonowego, którego etapem jest utlenianie kwasu arachidonowego przez cyklooksogenazę (COX) i lipooksogenazę (LOX). Początkowo inhibicyjne działanie na te enzymy przypisywano dwóm składnikom imbiru: 8-paradolowi i 8-szogaolowi. Jednak dalsze badania nie wykazały zależności między poszczególnymi substancjami występującymi w imbirze a efektami przeciwzapalnymi. Wysnuto więc wniosek, iż działanie Z. officinale uzależnione jest od kompleksowego składu wyciągu, a poszczególne substancje mogą wykazywać efekt synergistyczny. Głównym mechanizmem przeciwbólowego działania ekstraktu z kłącza imbiru jest najprawdopodobniej hamowanie COX-2, indukowanej formy cyklooksogenazy występującej w miejscu, w którym dochodzi do stanu zapalnego. Nie wypływa on natomiast na COX-1, cyklooksogenazę wytwarzaną konstytutywnie, odpowiedzialną za wytwarzanie prostaglandyn spełniających ważne funkcje fizjologiczne. Jest to niewątpliwą zaletą imbiru, gdyż większość stosowanych obecnie niesterydowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) oddziałuje nieselektywnie na oba izoenzymy COX, a nawet głównie na COX-1, co często jest przyczyną występowania skutków ubocznych w postaci uszkodzeń przewodu pokarmowego, zmniejszenia przepływu krwi przez nerki czy też wpływu na ośrodkowy układ nerwowy.

Drugim mechanizmem przeciwbólowego działania Z. officinale jest inhibicja wytwarzania prozapalnych cytokin: czynnika martwicy nowotworu α (TNF-α) i interleukiny IL-1β. Substancje te uruchamiają szereg reakcji prowadzących do niszczenia chrząstki i powstawania zmian w nasadach kości. Wiąże się to z uszkodzeniami stawów, odczuwaniem sztywności oraz bólu. Potwierdzono, iż wyciąg z imbiru hamuje ekspresję TNF-α w ludzkich chondrocytach i synowiocytach. Wiąże się to z ochronnym wpływem na chrząstkę stawową w przebiegu choroby zwyrodnieniowej.

Działanie przeciwbólowe imbiru może też być związane z podobieństwem strukturalnym 6-szogaolu i gingeroli do kapsaicyny i wynikającym stąd wypływem na zawierające substancję P włókna nerwowe aferentne. Gingerole mogą też oddziaływać antagonistycznie na receptor waniloidowy VR1, integrujący chemiczne oraz termiczne bodźce nocyceptywne. Bezpośredni wpływ na ten receptor w miejscu powstawania stanu zapalnego i bólu może więc wywołać obwodowe działanie przeciwbólowe.

Przeprowadzono wiele badań klinicznych mających na celu potwierdzenie skuteczności Z. officinale w łagodzeniu bólu. W największym z nich brało udział 261 uczestników cierpiących z powodu zapalenia kości i stawów oraz umiarkowanego i silnego bólu kolan. Po 6 tygodniach przyjmowania wyciągu z imbiru zaobserwowano znaczącą redukcję objawów choroby. Inne badania także donoszą o odczuwalnej uldze w bólu oraz zmniejszeniu obrzęku w reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz innych zaburzeniach mięśniowo-szkieletowych, co było wynikiem stosowania preparatów imbiru w okresie od 3 do 30 miesięcy. Także badania na zwierzętach potwierdzają lecznicze właściwości tej rośliny – u szczurów z wywołanym zapaleniem stawów doustne podawanie olejku z imbiru przez 26 dni spowodowało znaczącą redukcję obrzęku stawów i łap.

 

2.5. Działanie przeciwwymiotne

Wiele badań potwierdziło przeciwwymiotne działanie imbiru. Jest on skuteczny przeciwko nudnościom wywołanym chorobą lokomocyjną, ciążą czy też chemioterapią przeciwnowotworową. W latach 80. XX wieku przeprowadzono eksperyment z udziałem 36 ochotników, u których za pomocą krzesła obrotowego wywoływano wymioty. Dwukrotne podanie sproszkowanego imbiru w ilości 940 mg spowodowało zmniejszenie nudności. Podobne badania przeprowadzano wielokrotnie i w różny sposób wywoływano wymioty. Wykorzystywano testy optokinetyczne powodujące oczopląs, uczestników poddawano rotacji na krześle lub w urządzeniu obrotowym. Badano osoby w różnym przedziale wiekowym. W większości przypadków zarówno świeży, jak i sproszkowany imbir powodował zmniejszenie występowania wymiotów i nudności.

 

2.6. Działanie przeciwdrobnoustrojowe

Tradycyjna medycyna chińska zaleca stosowanie imbiru w leczeniu przeziębień. Wyniki wielu badań także wskazują, iż roślina ta ma właściwości hamowania wzrostu i rozwoju licznych drobnoustrojów chorobotwórczych. Zawarte w olejku eterycznym węglowodory seskwiterpenowe działają przeciwwirusowo, w tym hamują wzrost rinowirusów (Rhinovirus) powodujących przeziębienie. Wyciąg z Z. officinale jest także skuteczny przeciwko wielu bakteriom Gram-dodatnim, jak i Gram-ujemnym, w tym przeciwko pałeczce okrężnicy (Escherichia coli), gatunkom salmonelli wywołującym salmonellozę (Salmonella typhimurium) i dur brzuszny (Salmonella typhi), paciorkowcom powodującym infekcyjne zapalenie wsierdzia (Streptococcus viridans), powodującemu zatrucia pokarmowe odmieńcowi pospolitemu (Proteus vulgaris), będącemu częstą przyczyną tzw. zakażeń szpitalnych gronkowcowi złocistemu (Staphylococcus aureus) czy też przecinkowcowi cholery (Vibrio cholerae). Wodne ekstrakty z imbiru hamują także wzrost i rozwój pierwotniaka rzęsistka pochwowego (Trichomonas vaginalis) wywołującego, szczególnie u kobiet, przenoszoną drogą płciową infekcję dróg moczowo-płciowych. Gingerol wywiera także działanie przeciwpasożytnicze w stosunku do przywry Schizostoma mansoni i pasożytniczego nicienia Anisakis. Ten ostatni często bytuje w układzie pokarmowym zwierząt morskich, stąd chińska i japońska tradycja podawania imbiru do potraw ze świeżych ryb wydaje się być uzasadniona.

 

3. Jak stosować imbir?

3.1. Dawkowanie

W celu przeciwdziałania wymiotom i nudnościom zaleca się stosowanie od 1000 do 3000 mg imbiru dziennie, przy czym warto rozdzielić tę ilość na kilka mniejszych dawek.

W celu przeciwdziałania bólom miesiączkowym można stosować trzy razy dziennie 250 mg ekstraktu lub 500 mg sproszkowanego imbiru podczas trzech pierwszych dni cyklu menstruacyjnego.

Imbir może także stanowić środek wspomagający leczenie bólu w stanach zapalnych kości i stawów. W badaniach naukowych stosowano dawki od 500 do 1000 mg ekstraktu z tej rośliny dziennie, przy czym ilość ta rozdzielona była na dwie lub trzy porcje.

 

3.2. Łączenie

Imbir działa synergistycznie z:

 

3.3. Niepożądane interakcje i skutki uboczne

Imbir przyjmowany w dawkach terapeutycznych lub stosowany jako przyprawa zazwyczaj nie wywołuje skutków ubocznych. U niektórych osób mogą się jednak pojawić dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak:

  • niestrawność,
  • zgaga,
  • biegunka.

Stosowanie dawek imbiru większych niż 6 g dziennie może powodować:

  • uszkodzenie błony śluzowej żołądka,
  • zaburzenia rytmu serca,
  • zaburzenia krzepnięcia krwi.

Imbiru nie powinny stosować:

  • kobiety w ciąży i karmiące piersią – brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa,
  • osoby z zaburzeniami krzepnięcia krwi,
  • osoby planujące poddać się zabiegom chirurgicznym.

Należy zachować szczególną ostrożność w trakcie stosowania imbiru równolegle z lekami obniżającymi stężenie glukozy we krwi.

Nie należy stosować imbiru w połączeniu z:

  • 5-HTP – imbir jako antagonista serotoniny obniża efektywność prekursora tego neuroprzekaźnika,
  • lekami obniżającymi krzepnięcie krwi.
Bibliografia:
Akhani SP, Vishwakarma SL, Goyal RK Anti-diabetic activity of Zingiber officinale in streptozotocin-induced type I diabetic rats . J Pharm Pharmacol. (2004)
Altman R.D., Marcussen K.C.: Effects of a ginger extract on knee pain in patients with osteoarthritis. Arthritis Rheum. 2001, 44, 2531-2538.
Arablou T., Aryaeian N., Valizadeh M., Sharifi F., Hosseini A., Djalali M.: The effect of ginger consumption on glycemic status, lipid profi le andsome infl ammatory markers in patients with type 2 diabetes mellitus. Int. J. Food Sci. Nutr., 2014; 65(4): 515-520.
Badreldin HA, Blunden G, Musbah OT. Some phytochemical, pharmacological and toxicological properties of giger ( Zingiber officinale Roscoe): A review of recent research. Ford Chem Toxicol 2008; 46:409-20.
Bhandari U, Sharma JN, Zafar R. The protective action of ethanolic ginger (Zingiber officinale) extract in cholesterol fed rabbits. J Ethnopharmacol 1998; 61: 167-71.
Cisowski W., Kowalczyk A., Jamontt J. Kłącze imbiru – zastosowanie lecznicze oraz składniki czynne. Postępy Fitoterapii 2/2004, s. 71-76.
Dedov V.N., et al.: Gingerols: a novel class of vanilloid receptor (VR1) agonists. Br. J. Pharmacol. 2002, 137, 793-798.
Denyer CV, Jackson P, Loakes MR, et al. Isolation of antirhinoviral sequiterpenes from ginger (Zingiber offcinale). J Nat Prod 1994; 57: 658-62.
ElRokh el-S.M., Yassin N.A., El-Shenawy S.M., Ibrahim B.M.: Antihypercholesterolaemic effect of ginger rhizome (Zingiber offi cinale) in rats. Infl ammopharmacology, 2013; 18(6): 309-315.
Frondoza C.G., et al.: Inhibitory effect of NSAIDS and ginger extract on the expression of TNF-a, NF-kB and IkB-a in human synoviocytes and chondrocytes. OARSI World Congress on Osteoarthritis, Sydney 2002.
Fuhrman B, Rosenblat M, Hayek T, et al. Ginger extract consumption reduces plasma cholesterol, inhibits LDL oxidation and attenuates development of atherosclerosis in atherosclerotic, apolipoprotein E-deficient mice. J Nutr 2000; 130: 1124-31.
Grys A., Łowicki Z., Parus A.: Właściwości lecznicze imbiru (Zingiber offi cinale Roscoe). Post. Fitoter., 2010; 1: 42-45.
He X., et al.: High-performance liquid chromatography - electrospray mass spectrometric analysis of pungent constituents of ginger. J. Chromatogr. A 1998, 796, 327-334.
Heimes K, Feistel B, Verspohl EJ Impact of the 5-HT3 receptor channel system for insulin secretion and interaction of ginger extracts . Eur J Pharmacol. (2009)
Imtiyaz S., Rahman K., Sultana A., Tariq M., Chaudhary S.S.: Zingiber officinale Rosc.: A traditional herb with medicinal properties. TANG, 2013; 3(4): 1-7
Kandiannan K., Sivaraman K., Thankamani C.K., Peter K.V.: Agronomy of ginger (Zingiber offi cinale Rosc.) – a review. J. Spices aromatic Crop., 1996; 5(1): 1-27.
Kiuchi F., et al.: Inhibitors of prostaglandin biosynthesis from ginger. Chem. Pharm. Bull. 1982, 30, 754-757.
Kulczyński B., Gramza-Michałowska A. Znaczenie żywieniowe imbiru. Bromat. Chem. Toksykol. 2016; 49(1): 57-63.
Kumar G., Karthik L., Bhaskara K.V.: A review on pharmacological and phytochemical properties of Zingiber officinale Roscoe (Zingiberaceae). Journal of Pharmacy Research, 2011; 4(9): 2963-2966.
Mascolo N, Jain R, Jain SC i wsp. Ethnopharmacologic investigation of ginger ( Zingiber officinale), J Ethnopharmacol 1989; 27:129-40.
Moghaddasi M.S., Kashani H.H.: Ginger (Zingiber offi cinale): A review. J. Med. Plants Red., 2012; 6(26): 4255-4258.
Muszyński J. Farmakognozja. PZWL, Warszawa 1957; 318-20.
Nandi S., Saleh-e-In M., Rahim M., Bhuiyan N.H., Sultana N., Ahsan A., Shmed S., Siraj S., Rahman Z., Roy S.: Quality composition and biological signifi cance of the Bangladesh and China ginger (Zingiber offi cinale Rosc.). J. Microb. Biotech. Food Sci., 2013; 2(5): 2283-2290.
Odebunmi E.O., Oluwaniyi O.O., Bashiru M.O.: Comparative proximate analysis of some food condiments. J. Appl. Sci. Res., 2009; 2(1): 1-3.
Oludoyin A.P., Adegoke S.R.: Effect of ginger (Zingiber offi cinale) extracts on blood glucose in normal and streptozotocin – induced diabetic rats. IJCN, 2014; 2(2): 32-35.
Onogi T., et al.: Capsaicin-like effect of (6)-shogaol on substance P - containing primary afferents of rats: a possibile mechanism of its analgesic action. Neuropharmacol. 1992, 31, 1165-1169.
Piechal A., Widy-Tyszkiewicz E., Blecharz-Klin K. Imbir (Zingiber officinale) we współczesnej terapii. Przew Lek 2004; 5: 34-43.
Portnoi G, Chng Lu-Ann i wsp. Prospective comparative study of the safety and effectiveness of ginger for the treatment of nausea and vomiting in pregnancy. Am J Obstet Gynecol 2003; 189:1374-7.
Rajewski M. Rośliny przyprawowe i używki roślinne. PWRiL, Warszawa 1992; 198-201.
Ramakrishnan R.: Anticancer properties of Zingiber offi cinale – ginger: a review. IJMPS, 2013; 3(5): 11-20.
Rumińska A, Ożarowski A. Leksykon roślin leczniczych. PWRiL, Warszawa 1990; 177.
Saenghong N, et al Zingiber officinale Improves Cognitive Function of the Middle-Aged Healthy Women . Evid Based Complement Alternat Med. (2012)
Schaffner W.: Rośliny lecznicze: chemizm, działanie, zastosowanie. Oficyna Wyd. Multico, Warszawa 1996, 294-295.
Schneider G.: Pharmazeutische Biologie. Wissenschaftsverlag. Bibliographisches Institut Mannheim-Wien-Zürich 1985, 324, 363-364.
Schuhbaum H., et al.: Anti-inflammatory activity of Zingiber officinale extracts. Pharm. Pharmacol. Lett. 10, 82-85.
Sharma J.N., et al.: Suppressive effects of eugenol and ginger oil on arthritic rats. Pharmacology 1994, 49, 314-318.
Shukla Y., Sing M.: Cancer preventive properties of ginger: A brief review. Food Chem. Toxicol., 2007; 45: 683-690.
Singh A.B., Singh A.N., Maurya R., Srivastava A.K.: Anti-hyperglycaemic, lipid lowering and anti-oxidant properties of (6)-gingerol in db/db mice. Int. J. Med. Med. Sci., 2009; 1(12): 536-544.
Singletary K.: Ginger – an overview of health benefi ts. Nutr. Today, 2010; 45(4): 171-183.
Srivastava K.C., Mustafa T.: Ginger (Zingiber officinale) and rheumatic disorders. Med. Hypot,heses 1989, 29, 25-28.
Srivastava K.C., Mustafa T.: Ginger (Zingiber officinale) in rheumatism and musculoskeletal disorders. Med. Hypotheses 1992, 39, 342-348.
Stelmach W. Niezwykłe dzieje kłącza imbiru jako rośliny przyprawowej i leczniczej. Cz II. Zdrowie i Farmacja 2004; 5:37-40.
Suekawa M., et al.: Pharmacological studies on ginger. I. Pharmacological actions of pungent constituents, (6)-gingerol and (6)-shogaol. J. Pharmacobiodyn. 1984, 7, 836-848.
Taha N.M., Mandour A.A., Lebda M.A.: Antioxidative and cardio-protective effects of ethanolic extract of ginger on triton wr-1339 induced hyperlipidemia in rats. Int. J. Chem. Res., 2014; 6(1): 153-158.
Takeda H, et al Rikkunshito, an herbal medicine, suppresses cisplatin-induced anorexia in rats via 5-HT2 receptor antagonism . Gastroenterology. (2008)
Tanveer S., Shahzad A., Ahmed W.: Composition and mineral profi ling of Zingiber offi cinale. Pak J. Food Sci., 2014; 24(1): 21-26
Thomson M., Al-Qattan K.K., Al-Sawan S.M., Alnaqeeb M.A., Khan I., Ali M.: The use of ginger (Zingiber offi cinale Rosc.) as a potential anti-infl ammatory and antithrombotic agent. Prostaglandins Leukot Essent Fatty Acids, 2002; 67(6): 475-478.
Wattanathorn J, et al Zingiber officinale Mitigates Brain Damage and Improves Memory Impairment in Focal Cerebral Ischemic Rat . Evid Based Complement Alternat Med. (2011)
Weidner M.S., Sigwart K.: Investigation of the teratogenic potential of a Zingiber officinale extract in the rat. Reprod. Toxicol. 2001, 15, 75-80.
Zadeh J.B., Kor N.M.: Physiological and pharmaceutical effects of Ginger (Zingiber officinale Roscoe) as a valuable medicinal plant. Eur. J. Exp. Biol., 2014; 4(1): 87-90.
https://examine.com/supplements/ginger/
http://www.webmd.com/vitamins-supplements/ingredientmono-961-ginger.aspx?activeingredientid=961

Dodaj komentarz