Witamina P to grupa roślinnych związków zaliczanych do bioflawonoidów. Nazwa pochodzi od słowa “przepuszczalność” (z ang. permeability), ponieważ posiadają one zdolność do wzmacniania naczyń krwionośnych i zapobiegania ich nadmiernej przepuszczalności. Ponadto witamina ta stymuluje powstawanie połączeń międzyneuronalnych oraz poprawia kondycję skóry i kości. Największe stężenie hesperydyny odnotowano w skórce oraz błoniastych częściach owoców cytrusowych.
witamina P funkcjonuje w literaturze naukowej, dokumentacji farmaceutycznej oraz piśmiennictwie branżowym pod wieloma nazwami. Poniżej zestawiono oficjalne oznaczenia stosowane w różnych kontekstach językowych i klasyfikacyjnych.
Termin “hesperydyna” obejmuje grupę związków odkrytych w roku 1827 przez Lebreton’a. Niemal dziesięć lat później, w roku 1936, węgierscy naukowcy Rusznyáka i Szent-Györgyia, którzy zajmowali się identyfikacją bioflawonoidów w owocach cytrusowych, natknęli się na hesperydynę w soku z cytryn i ekstrakcie z czerwonej papryki. Tę grupę związków nazwano witaminą P od słowa “przepuszczalność” (z ang. permeability), ponieważ posiadają one zdolność do wzmacniania naczyń krwionośnych i zapobiegania ich nadmiernej przepuszczalności, jednak w sposób odmienny, niż ten w jaki robi to witamina C. Określenie “hesperydyna” zaś wywodzi się z dawnej łacińskiej nazwy rodziny cytrusów, Hesperideae, lub od słowa hesperidium, którym określano charakterystyczny owoc tych roślin.
Witamina P to glikozyd flawonowy. W skład jej cząsteczki wchodzą: aglikon (hesperydyna) lub erytiotrion metylowy oraz dołączony dwucukier – rutynoza. Element węglowodanowy to ramnoza i glukoza, która może przyjąć jedną z dwóch form izomerycznych: rutynozę lub neohesperydynę. Główną funkcja hesperydyny w organizmie jest zmniejszanie przepuszczalności naczyń krwionośnych, działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe (hamuje syntezę eikozanoidów) oraz spowalnianie agregacji płytek krwi. Ponadto udowodniono jej przeciwutleniające, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwgrzybicze działanie.
Przyjmowanie niewystarczającej ilości (hipowitaminoza) witaminy P, może powodować poważne skutki takie jak:
nieszczelność naczyń włosowatych
Witamina P to grupa roślinnych związków zaliczanych do flawonoidów. Szerokie spektrum aktywności biologicznej oraz mnogość działań, jakie generują niektóre z tych związków, pozwala określać je mianem “bioflawonoidów”. W skład tej grupy wchodzą: rutyna, cytryna, flawony, flawonole, katechina, kwercetyna, hesperydyna i inne, które stanowią o przepuszczalności naczyń krwionośnych. Szczególne znaczenie w polepszaniu integralności wyściółki włośniczkowej mają pochodne glikozydowe, których przedstawicielem jest hesperydyna, czyli glikozyd 5,7,3’-trihydroksy-4’metoksyflawonu.
Największe stężenie witaminy P odnotowano w skórce oraz błoniastych częściach owoców cytrusowych. Dzięki temu np. nieprzefiltrowany sok pomarańczowy, zawierający naturalny miąższ, jest bogatszym źródłem hesperydyny niż sok klarowany. Co więcej, stężenie tego związku wzrasta podczas przechowywania. Największe ilości witaminy P można znaleźć w:
