Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) szacuje, że 13% światowej populacji dorosłych cierpi na otyłość. Pierwotną lub wtórną przyczyną otyłości jest długotrwale utrzymujący się dodatni bilans energetyczny. Taki stan może wynikać z czynników środowiskowych, psychospołecznych, ekonomicznych, a także z niedostatecznej aktywności ruchowej czy z predyspozycji genetycznych. Postęp cywilizacyjny, jaki dokonał się w ostatnich latach, oraz permanentny stres towarzyszący na co dzień wielu ludziom z pewnością również sprzyjają rozwojowi nadwagi i otyłości.
U osób z otyłością obserwuje się dysregulację metaboliczną i przewlekły stan zapalny, które predysponują do rozwoju innych chorób. Według najnowszych doniesień osoby otyłe są bardziej narażone na rozwój nowotworu. W Stanach Zjednoczonych 40% wszystkich diagnozowanych w ciągu roku nowotworów stanowią te u osób chorujących na otyłość. Zależność ta wynika między innymi z zaburzenia funkcji komórek odpornościowych, zwłaszcza komórek NK (ang. natural killers). U osób otyłych charakteryzują się one zmniejszoną zdolnością do wytwarzania cytokin (interferonu gamma IFN-γ, granzymu B) i zwalczania komórek nowotworowych.
Obecnie najskuteczniejszą interwencją farmakologiczną w leczeniu otyłości jest terapia analogami glukagonopodobnego peptydu-1 (ang. glucagon-like peptide-1, GLP-1). Działanie tej grupy leków polega przede wszystkim na opóźnieniu opróżniania żołądka, zwiększeniu uczucia sytości i stymulowaniu wydzielania insuliny, co również jest wykorzystywane w leczeniu cukrzycy typu 2. Zainteresowanie analogami GLP-1 wywołało wzrost ogólnoświatowego zapotrzebowania i zmniejszyło ich dostępność dla pacjentów diabetologicznych. Interesujące są wyniki najnowszych badań przeprowadzonych przez doktora Andrew Hogana i jego zespół z Londsdale Health Institute na Maynooth University. Wykazały one, że analogi GLP-1 wpływają również na układ odpornościowy, w tym na aktywność komórek NK.
W badaniu kohortowym oceniono, czy sześciomiesięczna terapia analogiem GLP-1 (dokładnie semaglutydem) podawanym raz w tygodniu może przywrócić prawidłowe funkcje komórek NK u osób z otyłością. Od 20 uczestników pobrano próbki krwi a następnie wyizolowano z nich komórki NK i poddano analizie, wykorzystując wielobarwną cytometrię przepływową, testy immunoenzymatyczne i testy cytotoksyczności. W tych doświadczeniach zaobserwowano zwiększoną produkcję IFN-γ i granzymu B. Ponadto zauważono wzrost aktywności osi metabolicznej glikolizy CD98-mTOR, która ma kluczowe znaczenie dla wytwarzania cytokin przez komórki NK. Obserwowana poprawa funkcji komórek NK okazała się być niezależna od utraty masy ciała, więc wydaje się, że leczenie bezpośrednio poprawia funkcję tych komórek.
Przywrócenie przez terapię analogiem GLP-1 funkcjonalności komórek NK może zmniejszać ryzyko rozwoju nowotworów u osób otyłych. Obecnie potrzeba jednak dokładniejszych badań na szerszej grupie, aby móc ekstrapolować uzyskane wyniki.
